Ostatni
miesiąc był dla mnie dość intensywny. Ciało niejednokrotnie pokazało jak mocno
może poszerzać swoje granice wytrzymałości, jak szybko i elastycznie potrafi
dopasować się do okoliczności zewnętrznych, jak niewiele potrzeba mu do
ekspresowej regeneracji. Spałam pod różnymi dachami, jadłam to, czym mnie
goszczono, wędrowałam własnymi drogami, odwiedzałam stare znane kąty i
zapuszczałam się w nowe przestrzenie. Smakowałam życia w podróży. W niepewności
dnia kolejnego. W nocach nieprzespanych. We wczesnych porankach. W
intensywności. W zwolnionym tempie. Czasem przysiadałam na przydrożnej ławce i
obserwowałam obce twarze. Ludzie w biegu, z telefonami w dłoniach, torbami,
aktówkami. Nad ich głowami falujące dymki chmurne rodem z komiksów wypełnione
myślami o pracy, szkole, partnerach, sąsiadach, obiedzie, kredycie. Odpowiadały
im inne dymki chmurne niezwerbalizowanych myśli splątanego umysłu, równie
hałaśliwe jakby ktoś je wykrzyczał. Przez chwilę doświadczam tsunami potężnych
myśli. Każda jedna z niezwykłą mocą sprawczą... Czy ich właściciele zdają sobie
z tego sprawę? Nie wiem.
